Tutti cerchiamo qualcosa. E quando non la troviamo vorremmo smettere di cercare.
Ma ci sono giorni in cui un incontro causale, inatteso e irripetibile, ci indica la via per continuare la nostra ricerca, anche quando la nostra meta sembra irraggiungibile.
Ni ĉiuj serĉas ion. Kaj kiam ni ne trovas ĝin, ni volas ĉesi serĉi.
Sed estas tagoj, kiam hazarda renkonto, neatendita kaj unika, montras al ni la vojon por daŭrigi nian serĉadon, eĉ kiam nia celo ŝajnas neatingebla.
Nella sua splendida armatura
Un valoroso cavaliere
Nel sole e nell’ombra,
Aveva viaggiato a lungo,
Cantando una canzone,
Alla ricerca di ElDorado.
Ma invecchiò,
Questo cavaliere così audace,
E un’ombra calò sul suo cuore,
Quando non trovò
Nessun luogo al mondo
Che assomigliasse a Eldorado.
E, mentre sentiva che le sue forze
Lo stavano abbandonando,
Scorse un’ombra,
pellegrina sulla via:
“Ombra”, egli chiese,
“Sai tu dove può essere,
Questa terra di Eldorado?”
“Oltre le Montagne della Luna,
Giù per la Valle dell’Ombra,
Cavalca, cavalca ancora”,
Rispose l’ombra:
“Se cerchi Eldorado!”
Gaje ornamita,
Kuraĝa kavaliro,
En suno kaj en ombro,
Longtempe vojaĝis,
Kantante melodion,
Serĉante Eldoradon.
Sed li maljuniĝis
La kuraĝa kavaliro
Kaj sur lia koro ombro Faladis,
ĉar li vane serĉis
Eĉ unu teron
Similan al Eldorado.
Kaj kiam jam liaj fortoj
Fine lin forlasis,
Li renkontis
pilgriman ombron
“Ho Ombro,”
li diris, “Kie povas esti
La lando Eldorado?”
“Trans la Montoj De la Luno,
Malsupren en la Valon de ombro,
Rajdu, oh kuraĝe rajdu,”
Tiel respondis la ombro
“Se vi ankoraŭ serĉas Eldoradon!”
Lascia un commento