La gioia perfetta
Questa poesia di Diego Valeri ricorda a tutti che la felicità risiede nelle piccole cose; a volta basta un sorriso di un amico, un nuovo progetto, o semplicemente un raggio di sole.
La gioia perfetta
Com’è triste il giorno di maggio
dentro al vicolo povero e solo!
Di tanto sole neppure un raggio;
con tante rondini, neanche un volo.
Pure c’era in quello squallore,
in quell’uggia greve e amara,
un profumo di cielo in fiore,
un barlume di gioia chiara.
C’era in alto una voce di mamma,
così calma, così pura!
che cantava la ninna nanna
alla propria creatura.
C’era… c’erano tante rose
affacciate ad una finestra,
che ridevano come spose
preparate per la festa.
C’era seduto sui gradini
d’una casa di pezzenti,
un bambino piccino, piccino,
dai grandi occhi risplendenti.
E poi dopo non c’era più nulla…
Ma, di maggio, alla via poveretta
basta un bimbo, un fiore, una culla
per formare una gioia perfetta.
La perfekta ĝojo
Kiel tristis la tago maja
en la strateto malriĉa kaj sola!
El tiom da suno, neniu radio;
kun tiom da hirundoj, nenia flugo.
Tamen estis en tiu kvieto,
en tiu peza kaj amara enuo,
parfumo de floranta ĉielo,
ekbrilo de klara ĝojo.
Estis supre voĉo de patrino,
tiel kvieta, tiel pura!
kiu kantis lulkanton
al sia eta infano.
Estis… estis tiom da rozoj
elrigardantaj el la fenestro,
kiuj ridis kiel fianĉinoj
kiuj atendis feston.
Sidis, sur ŝtupoj
de domo de mizerulo,
infaneto, nur eta homo,
kun grandaj brilantaj okuloj.
Kaj poste estis nenio plu…
Sed, maje, al la mizereta vojo
sufiĉas infano, floro, lulilo
por fari perfektan ĝojon.
Lascia un commento